Son yıllarda ülkemizde sağlık hizmetlerine erişim noktasında devasa adımlar atıldığı bir gerçek. Modern şehir hastaneleri, yenilenen tıbbi cihaz parkurları ve dijitalleşen randevu sistemleri ile fiziki altyapıda büyük bir dönüşüm yaşadık. Ancak bir sağlık yazarı olarak sahadan gelen seslere kulak verdiğimizde, parlayan binaların gölgesinde kalan bazı "sistem yorgunluklarını" da konuşmamız gerekiyor.

Bugün sağlık sistemimizin önündeki en büyük sınav, fiziki kapasiteyi hizmet kalitesiyle aynı çizgide buluşturabilmektir. Randevu sistemindeki yoğunluk nedeniyle hekimlerimizin hastalarına ayırabildiği sürenin kısıtlı kalması, hem teşhis sürecini zorlaştırıyor hem de hasta-hekim arasındaki o kadim güven ilişkisini zedeliyor. Unutmamak gerekir ki; sağlık sadece bir reçete yazma işlemi değil, bir dinleme ve anlama sanatıdır.

Bir diğer kritik nokta ise yetişmiş insan kaynağımızın korunmasıdır. Büyük yatırımlarla inşa edilen bu dev tesislerin asıl ruhu, içinde görev yapan fedakar sağlık çalışanlarıdır. Hekimlerimizin ve yardımcı sağlık personelimizin çalışma koşullarının iyileştirilmesi, onlara güvenli bir çalışma ortamı sunulması, sadece bir meslek grubunun talebi değil; toplumun nitelikli sağlık hizmeti alabilmesinin ön koşuludur. En iyi yetişmiş beyinlerimizi sistemin içinde tutabilmek, en az yeni bir hastane açmak kadar stratejik bir öneme sahiptir.

Öte yandan, ilaç erişiminde yaşanan dönemsel sıkıntılar ve birinci basamak dediğimiz aile hekimliği sisteminin tam randımanlı çalışamaması, yükü doğrudan acil servislere ve büyük hastanelere bindiriyor. Bu durum, gerçek ihtiyaç sahiplerinin hizmet almasını zorlaştıran bir düğüme dönüşüyor.

Netice itibarıyla; Türkiye, sağlıkta altyapı devrimini büyük ölçüde tamamlamıştır. Şimdi sıra bu güçlü gövdeyi, hasta odaklı bir yaklaşımla, çalışan mutluluğuyla ve sürdürülebilir bir yönetim modeliyle taçlandırmaktır. Eleştirimiz yıkmak için değil, daha iyisini inşa etmek içindir. Çünkü sağlık, siyaset üstü bir mesele ve her bir vatandaşımızın en temel hakkıdır.